Moonstone od Mindscape to połączenie bijatyki z grą przygodową i elementami RPG, a wszystko to w klimatach fantasy – czyli są dobrzy rycerze, źli rycerze, smok i ważne zadanie do wypełnienia. Całość przypomina trochę gry planszowe w stylu Talismana (w Polsce znany jako Magia i Miecz, bądź Magiczny Miecz), gdzie gracze przemierzali krainę, badali lokacje, walczyli z potworami.
Czytaj więcej…
Motörhead miał rozgrzać się przed koncertem w kolejnym mieście, jednak na próbie pojawił się tylko Lemmy. Jako, że jedna gitara (basowa) wiosny nie czyni postanowił sprawdzić, co z resztą bandy. Jak się okazało, muzyków porwali fani innych stylów i naszym zadaniem jest ich odnalezienie. Naszą przygodę zaczniemy od rap city, gdzie wbijemy gościom słuchającym rapu rock’n’roll do głowy; i to całkiem dosłownie. Splugawimy jeszcze kraine country, reprezentowaną przez cycatą Dolly (Parton?) i typowych redecków, rozniesie fanów karaoke czy punka (moja ulubiona plansza to disco lair).
Czytaj więcej…
Hero Quest to komputerowa adaptacja prawdziwej gry planszowej pod tym samym tytułem. Pisząc prawdziwej mam na myśli taką z figurkami, kostkami, kartami oraz mnóstwem zasad. Nigdy nie miałem styczności z tego typu grami ale powiadam wam, że to dużo bardziej skomplikowane niż „chińczyk” ale i dużo ciekawsze. By dalej nie zanudzać zapraszam do obejrzenia filmiku ( link ) autorstwa James’a Rolfe na którym zobaczycie mniej więcej o co w tym wszystkim chodzi. A jak wygląda taka gra gdy przeniesiemy ją na ekrany monitora?
Eric Chachi to francuski programista, może nie jest szczególnie znany dziś, ale na początku lat ‘90 był bardzo sławną personą. Współpracował z Delphine Software (twórcy min. Flashback’a czy Fade to Black) oraz praktycznie sam stworzył swoją własną grę, na podstawie własnego pomysłu. Gra jest dziś otoczona kultem oraz pojawia się w przeróżnych zestawieniach, jako jedna z lepszych gier wydanych na Amigę. Jednak czy naprawdę jest aż tak dobra?
Czytaj więcej…
Cryo Interactive swoją popularnośc rozpoczęło i skończyła na sadze Franka Herberta. Dune wydany w roku 1992 spowodował zwrócenie uwagi na zdolnych francuzów, a Frank Herbert’s Dune było ostatnią grą jaką niestety wydali poczym zostali bankrutami. Ogólnie saga nie ma szczęścia w świecie elektronicznej rozgrywki. Warto jeszcze wspomnieć o Dune 2 (o którym postaram się wkrótce napisać). Zarówno Cryo jak i Westwood (też już zresztą nie istniejący) pracowali nad grami w świecie, stworzonym przez Herberta; Cryo byli pierwsi, więc Westwood nazwał swój produkt Dune 2 : The Building of a Dynasty/Battle of Arrakis, obie gry nie mają jednak z sobą nic wspólnego.
Czytaj więcej…
Fury of the Furries to była, zaraz po super żabie, moja ulubiona platformówka na Amidze. Może nie zachwycała super grafiką i nieziemskimi efektami dźwiękowymi ale miała wielką zaletę. W przeciwieństwie do standardowych tego typu gierek w których kierowało się pojedynczym bohaterem, tutaj panowie z Kalisto zaserwowali nam przygodę w której będziemy kierować aż czterema postaciami (futrzakami).
Czytaj więcej…
Granie w gry z czasów dzieciństwa (wczesne lata ’90) jest specyficzne. Captain Dynamo jest jedną z takich gier; nie ma ani specjalnie dobrej grafiki, muzyka to jedynie dwa moduły muzyczne, a grywalność też nie jest jakaś wysoka. Jednak tytuł taki pamięta się po latach i chętnie do niego wraca. Co nie znaczy, że jest to dobra pozycja, gdyż Captain Dynamo jest grą raczej średnią, przypominającą jakąś gierkę shareware, gdzie naszym jedynym zadaniem jest skakanie i zbieranie diamentów.
Czytaj więcej…
Jeśli miałbym wskazać jakieś arcy trudne gry, trylogia Shadow of the Beast byłaby warta wskazania, a na pewno pierwsza część, która była sporym hitem, posiadała wiele nowatorskich rozwiązań graficznych, świetną muzykę i wyje… w kosmos poziom trudności. Czego tu nie ma… na dwóch dyskach mieści się fenomenalna (jak na ’89 rok) grafika: ruchome plenery, surrealistyczne obrazy, świetne animacje. Na dodatek muzyka w ogóle nie odstaje; melodie stworzone przez David’a Whittakera to jedne z lepszych kawałków, jakie dano było mi słyszeć na Amidze, do dziś ludzie tworzą ich remiksy. Niestety grywalność zdecydowanie nie idzie w parze z grafą & dźwiękiem, z powodu ZBYT dużego poziomu trudności.
Czytaj więcej…
Co się stanie, gdy dojdzie do wojny nuklearnej? Nuklearna zima, nuklearny holocaust, powrót dinozaurów?! Nie wiadomo, ale twórcy Nuclear War twierdzą, że nie będzie tak źle, a sama gra to raczej satyra na Amerykanów, zimną wojnę i niby zagrożenie nuklearne ze strony sowietów, czy też obawy Rosjan przed kapitalistycznymi świniami i ich głowicami w RFN. Na początku wybierzemy sobie przeciwników, którym będziemy mieć okazję dokopać. Wszyscy liderzy mają zmienione nazwiska i imiona, ale żaden problem by odgadnąć prawdziwych przywódców (jest nawet nie tak całkiem pokojowy- jak się okazuje, Gandhi, czy inne tuzy polityki lat 80 jak i wcześniejszych dekad; Castro, Nixon, Carter) i posłać im atomówkę. Tak, wojna w Nuclear War, to nie jakieś tam desanty komandosów, czy dokładnie planowane ataki, a walenie z grubej rury, a straty będą liczone w milionach.
Czytaj więcej…
Les Tuniques Bleues pewnie mało, kto zna. Natomiast North & South oparty na wspomnianym belgijskim komiksie to już klasyk, jeden z nielicznych tytułów, które po 20 latach wciąż bawią. Swoisty mix prostej strategii (na poziomie Risk) z licznymi elementami zręcznościowymi i tematyką wojny secesyjnej był kluczem do sukcesu. Wojna secesyjna to konflikt między amerykanami w latach 1861-1865, gdzie oddziały Konfederacji nieźle dokopały Jankesom, lecz przewaga ciężkiego przemysłu na Północy w końcu dała o sobie znać i Południe musiało skapitulować. Na podstawie tego konfliktu powstało wiele gier, z czego North & South od Infogrames znacznie się wyróżnia, na tle skostniałych, poważnych strategii.
Czytaj więcej…
Nie chciało mi się wtedy grać...